Transformed @ India
Weer thuis
door Renée Poortman op donderdag 15 september 2011 om 16:04
En toen was ik al weer thuis. We hebben een goede reis gehad en gelukkig heel veel kunnen slapen. Het was eigenlijk zo voorbij. Gisteravond afscheid genomen van het hotelpersoneel. Deze mensen zijn zo ontzettend vriendelijk voor ons geweest! Eén van de gastvrouwen van het restaurant was zelfs bijna geemotioneerd en zei dat ze door ons weer wist waarom ze dit werk doet. Het haalde haar uit een sleur. Door ons wist ze weer waarom ze het leuk vindt om mensen te dienen. En dit deed ze echt perfect! Wat opviel in dit hotel was dat mensen niet alleen vriendelijk deden en dienstbaar deden, maar het echt meenden. Het sprak ook uit de ogen. We konden niet genoeg benadrukken hoe bijzonder welkom we ons voelden in dit megahotel met ontzettend veel personeel. Gek dat je toch ook binnen zo'n korte tijd een soort van band op bouwt met mensen die je taal niet spreken en die je eigenlijk amper echt spreekt. Stom dat je je soms bewust moet realiseren dat deze mensen ook echt mens zijn en een verhaal hebben (één is bijvoorbeeld hard aan het sparen om een school op te zetten in zijn wijk).
Na een heerlijk diner (en toetjesbuffet :)) was het echt tijd om naar het vliegveld te gaan. Daar moesten we ook afscheid nemen van Hatboi en Gloria. Wat hebben deze dames ons fantastisch begeleid en wat hebben we veel van ze geleerd!
En nu zijn we thuis... gek idee en eigenlijk wil ik het niet loslaten. Vol dankbaarheid kijk ik terug en neem ik mijn ervaringen mee in de dingen die komen. Heel erg bedankt voor jullie reacties en bemoedigingen! Ik hoop dat we iets hebben kunnen laten zien van de dingen die we hebben meegemaakt, maar ik besef ook dat het daadwerkelijke beleven, zien en ruiken nog weer heel erg anders is. Als je vragen hebt over de dingen die je hebt gelezen, Compassion of wat dan ook, laat het me weten! Ik wil je er graag antwoord op proberen te geven!
Namasté en wees gezegend!
Renée
ps. We really want to thank everyone from the Taj Bengal hotel! Especially the guards by the elevators, the housekeeping on the second floor (room 240) and hosts in the restaurant! Thank you for serving us with a true smile. We felt more than welcome!
Vlak voor vertrek
door Transformed Nederland op woensdag 14 september 2011 om 15:30
Nog even een heeeeele snelle notitie voordat we vertrekken! Gave dag gehad wederom :)
Vanochtend 1 van de LDP studenten ontmoet. Echt een superleuke griet. Zijn samen met haar naar haar universiteit geweest. De principal was er niet.....dus twee docentes hebben ons echt alles laten zien, computerlokalen, bibliotheek, leesruimtes, klaslokalen, we hebben studentes ontmoet, echt superleuk. Het was een universiteit for girls only, dus dat gaf een leuke sfeer. Goed gesprek gehad met 1 van de docenten. Gewoon, over ons, over haar leven, hoe ze zorgt voor haar moeder die alleen is, hoe ze bij haar schoonfamilie woont en hoe dit voor haar is, wat haar aanspreekt aan haar werk op de universiteit etc. Chocolade-taartje erbij, coca cola erbij, zou zo uren door kunnen praten. In haar klas hingen moodboards met stevige thema's die ze behandelen in haar lessen. Kinderarbeid, abortus, vrouwenrechten, sexual abuse. Super thema's. Toch apart hoe je went, omgaat met armoede. Hoe het gewoon een onderdeel is, wordt van de stad waarin je woont of van de wereld waarin je leeft. Het is er gewoon. Klaar, kunnen we nu door naar de koffie? By the way, wist je dat Sans opruiming heeft?
Terug naar onze LDP-studente. Hebben haar thuis bezocht. Lieve ouders, sterke moeder, hartelijk ontvangst. Deze studente heeft een duidelijke ambitie, ze wil journalist worden en fotograaf. De troffeen die op haar kamer staan getuigen van de capaciteiten die ze heeft. Door Compassion kan zij studeren. Dit was anders nooit mogelijk geweest, ze had moeten werken en...had niet eens haar studie kunnen betalen.
Na een lunch met alle LDP studenten die we bezochten naar een lokale markt geweest. Denk dat we de mosterdzaadolie moeten gaan invoeren, het kost echt niks! (beware!)
Nu moeten we uitchecken en begint onze reis terug. Heb het gevoel de helft nog niet verteld te hebben...Jeetje wat een indrukken! Er moet nog veel landen, een plekje krijgen...dus bij openbare labiliteit van ons de komende tijd....you know why!
Hoop jullie snel te zien! Gaan zo vliegen!
Groetjes,
Dian
14 september Woensdag
door Transformed Nederland op woensdag 14 september 2011 om 4:50
Goeiemorgen!
Onze laatste dag in India is aangebroken (snif). Wat vliegt de tijd! En ik moet nog zoveel vertellen :)
Heb jullie gisteren beloofd het verhaal van Rajesh te vertellen, maar op de een of andere manier krijg ik het niet in de juiste woorden in deze notitie...Ga jullie hiervoor verwijzen naar de site van Wouter, onze reisgenoot, op www.creatov.nl
India Dag 8.
Gisterochtend op het project van het Leger des Heils gezongen met de kids en geknutseld. De kinderen zijn enorm blij met de potloden, stiften, kraaltjes en stickers die we mee hebben genomen. Ze zitten zo dicht op ons om een stickertje te bemachtigen dat we bijna niet meer in staat zijn ze uit te delen! Er zijn geen tafels, dus de kids liggen met 1 of 2 kleurtjes op de grond te tekenen. Een kinderhand is snel gevuld is hier echt letterlijk van toepassing!
Gisteravond hadden we een diner met drie Pastors. Dit zijn tevens drie Project Directeuren die verantwoordelijk zijn en samenwerkingspartners zijn voor Compassion. Bijzondere mannen met een bijzondere passie voor het werk dat ze hier doen. Pastor Izaak vertelde dat hij in de kinderen merkte dat er iets veranderd was door ons bezoek aan het project...
Ze hadden zo genoten van het voetballen, het nagellakken, onze aandacht voor hen dat hij merkte dat er een stuk enthousiasme was blijven hangen. De kinderen die wij dagelijks bezoeken zijn kinderen uit de onderste laag van de samenleving. In India is dat nog een graadje sterker: uit de onderste kaste. Naar deze mensen wordt nooit omgekeken. Dat er een groep blanken vanuit Nederland speciaal voor hen komt, met hen speelt, met hen knuffelt, dat is (was) voor hen ondenkbaar. Maar dat is nu wel gebeurd. Dit doet wat met de manier waarop ze over zichzelf denken.
Gisteren big party gehad voor Renee :) Lachen!!!!!!Maar mag Renee zelf vertellen :)
Ik vertelde gisteren over de rollercoaster aan emoties die je hier kunt hebben. We vertellen over de armoede die we tegenkomen, over hoop, over waarde, heftige en belangrijke onderwerpen! Daarbij hebben we ook gewoon enorm veel lol, liggen regelmatig slap van het lachen in een deuk en hebben we ook een hele gezellige tijd :):)
Vandaag gaan we met een student uit het LDP (leadership Development Project) op stap. Ben benieuwd naar haar verhaal! Vanavond om 20.15 (voor jullie 16.45 uur) vertrekken we naar het vliegveld en zullen de hele nacht in het vliegtuig doorbrengen. Misschien daarvoor nog even tijd om te bloggen.
Groetjes,
Dianne
Van zondag naar nu en weer terug....
door Dianne Roodselaar op dinsdag 13 september 2011 om 15:16
Het is nu dinsdagavond, eigenlijk onze laatste avond in het hotel. Wat vliegt de tijd hier! Hebben gisteren niet geblogd en ik merk dat ik nu alweer diep moet nadenken over wat er zondagmiddag en gisteren is gebeurd. Het is hier een soort van rollercoaster aan emoties. Armoede is te bekijken, te hanteren, zolang je de mensen die je ziet niet kent (alhoewel....), alsof het erbij hoort in India of in andere grote steden. Maar iedere dag raak ik meer onder de indruk van de bizarre omstandigheden waarin mensen hier wonen. En ze wonen er niet alleen nu, maar hun hele leven en ook alle generaties voor hen.
Vanmiddag zijn we op een Homevisit geweest bij twee jongetjes thuis uit het project van het Leger des Heils, midden in de stad van Calcutta. Daar ligt een enorme begraafplaats vol met engelse graven (India is een engelse kolonie geweest) waar 12 gezinnen wonen die daar de graven, als mensen hiervoor betalen, onderhouden. Ze wonen letterlijk op de begraafplaats! Zo bizar. Leuk contact gehad met de ouders en de boys. Blijkt dat ze nog twee kinderen hebben, een jongen en een meisje, die in een andere regio van India wonen bij hun grootmoeder. De ouders zelf kunnen financieel niet voor ze zorgen. 1 keer per jaar maken ze een lange treinreis en is het gezin even bij elkaar. Even, want als je niet werkt, komen er geen inkomen binnen. Een van de jongetjes ziet er niet helemaal gezond uit. Zijn hoofd is naar verhouding groot en hij kijkt wat minder scherp uit zijn ogen. Ouders vertellen dat hij kanker heeft gehad, last heeft van zijn leger en toen hij klein was zijn lichaam zelf geen bloed aanmaakte. (zal wel iets met zijn bloedlichaampjes zijn?) Door het project werden deze onkosten gelukkig betaald. De jongere broer die ook meedraait in het project is eigenlijk de hoop van de familie. Als hij zijn opleiding af kan maken en straks een betere baan vindt kan hij voor de familie zorgen.....zo gaat dat in India. Als we buiten vragen nog een foto van de jongens te maken staan we letterlijk op een grafzerk. De jongens poseren lachtend zittend op ook een grafzerk. In de bomen rondom het huisje zitten allemaal kreisende kraaien. Heel apart...
Ondertussen ontmoeten we steeds meer stafleden van de projecten die zelf ook ooit sponsorkind zijn geweest. Veel van hun weten de namen van hun sponsors nog en hebben hun brieven nog gebundeld in huis liggen. Ik ben me nooit zo bewust geweest van de waarde die die brieven voor je sponsorkind hebben. Hier hoor je dat ze een enorme stimulans zijn geweest voor deze luitjes. Het gave is om te horen dat zij zich wel uit die generatie op generatie doorgegeven armoede hebben kunnen onttrekken. Omdat ze een escape werd aangeboden. Als je hen vraagt of hun kinderen nu ook meedraaien in het project zijn ze bijna beledigd. Nee natuurlijk niet! Zij behoren namelijk niet tot de doelgroep waarop de projecten zich richten. Bijzonder om te horen.
Even terug naar zondagmiddag. Zijn toen echt even toerist geweest en hebben een hindoe tempel bezocht, het graf en de kamer van moeder Theresa gezien en zijn naar het weeshuis geweest dat Moeder Theresa is gestart en nu nog op volle toeren draait. We mochten naar binnen en mochten ook vrij snel bij de kinderen op bezoek. In de zaal van de kleintjes aangekomen vliegt er al snel een klein ventje op me af die zich als een klein aapje aan me vastklemt en me niet meer loslaat. (hij is Jaspers leeftijd....veel niet gegeven liefde vanwege mijn afwezigheid thuis vindt zijn weg naar dit kleine weesmannetje hier in Calcutta, dit is niet goed voor mijn heimwee! Maar even wegdrukken, geven wat je geven kan hier aan dit mannetje, zo voelt het een beetje, alsof je een zeer dorstig iemand water geeft)
Even later gaan we verder naar de tweede verdieping. Hier liggen kinderen met een verstandelijk en lichamelijke beperking. Diepe zucht. Toch even een knop om en weer geven wat je te geven hebt. Tenminste, zo voelt het voor mij. Heerlijk aandacht gegeven aan deze kids, geknuffeld, gestreeld, proberen contact te maken. Iedere zondag komen hier een viertal dames vrijwillig een paar uurtjes de kinderen knuffelen. Verder wordt het weeshuis geleid door de nonnen uit de orde van moeder Theresa. Volgens mij een gedisciplineerd regime, maar de kids zien er wel schoon uit, worden denk ik qua lichamelijke zorg goed verzorgd. Een deel van de kinderen wordt afgestaan ter adoptie. Sommigen blijven hier en liggen denk ik best veel in hun bedjes. Iedere dag kunnen tussen 17.00 uur en 18.00 uur moeders hun baby'tjes afstaan. Dit gaat snel, afgeven en wegwezen. Heftig. Terwijl wij nog aan het knuffelen zijn stormt er een groep jonge japanners binnen die ook enthousiast komt spelen met de kids....he jakkes, was ik me helemaal niet van bewust, er stormen hier dagelijks naar wat er zich aanmeldt groepen toeristen binnen die even flink komen knuffelen en dan weer vertrekken....brengt ons bezoek toch in een ander daglicht. Wat doet dat met die kindjes die eerst worden afgestaan, en dan, niet gestructureerd of geregisseerd, zoals het uitkomt of aan komt waaien worden geknuffeld door wildvreemden en dan weer worden neergezet en achtergelaten.....kan niet goed zijn voor hun hechting......misschien zullen ze zich hechten aan een lieve non, maar....er zijn veel kinderen die verzorging nodig hebben. Heb daar niet direct een plaatje bij. Dubbel gevoel. Als we vertrekken staat er in 1 van de kantoren een jong meisje een trouwjurk te passen. Ze ziet er prachtig uit, toch even kijken :). Een van de nonnen vertelt dat dit meisje donderdag (overmorgen) gaat trouwen. Ze woont in de buurt en haar ouders hebben geen geld voor een trouwjurk. De nonnen hebben voor die mensen een trouwjurk die ze morgen lenen en na de bruiloft weer terugbrengen. Nice!
Wil jullie ook nog een heftig verhaal vertellen van Rajesh. Situaties zijn soms zo heftig dat ze op de 1 of andere manier niet binnen lijken te komen....en we ook weer schakelen naar zaken als: straks lekker douchen in het hotel, vanavond weer een heerlijk buffet, wat zullen we weer lekker slapen in onze bedden in het hotel, heb jij ook zo'n zin in chocola?
Zo maf! Ga dit verhaal toch nog even bewaren voor een andere keer, ben anders niet op tijd voor het Pastorsdinner dat we zo hebben. Dineren met drie pastors die leiding geven aan een aantal projecten.
Hoop dat alles goed gaat met jullie!
groetjes,
Dianne
India - dinsdag 13 september - verjaardag in Kolkata
door Renée Poortman op dinsdag 13 september 2011 om 15:09
Wauw wat een dag! Vandaag heb ik de respectabele leeftijd van 24 jaar mogen bereiken en het was echt een dag om nooit te vergeten. Nog nooit heb ik mijn verjaardag ergens anders gevierd dan in good old Nederland, nog nooit ben ik mijn verjaardag begonnen met een verjaardagstaart en heel veel lieve kaartjes (zelfs 2 van het thuisfront! :)), nog nooit ben ik op mijn verjaardag door ruim 100 kinderen toegezongen die allemaal om mij heen zongen en me stuk voor stuk wel 3x hebben gefeliciteerd (Happy bizday auntie!:)), en nog nooit heb ik op mijn verjaardag een familie bezocht die op een begraafplaats leeft. Zo, dat was even een snelle omschakeling. Zo gaat dat hier ook eigenlijk wel. We vliegen van een lachbui binnen no time over naar ontroering en wanhoop. Hoe kan dit zo zijn? Hoe kunnen we zo snel de ellende 'vergeten' die we vlak daarvoor hebben beleefd? Ik denk dat het ook een deel verwerking is. Even loskomen van de situatie, terwijl je tegelijkertijd er ook niet zo aan voorbij wilt gaan. De rollercoaster waar we inzitten is theoretisch morgenavond afgelopen, maar ik weet zeker dat ik een mensenleven nodig heb om alles te laten bezinken. Dat hoop ik in ieder geval, wat hier mag ik nooit zo maar aan voorbij gaan. Nu denk ik dat mijn leven is veranderd, maar hoe gaat dat als ik straks weer veilig in mijn vertrouwde omgeving ben? Zet ik het komende jaar inderdaad mijn ervaringen om in concrete acties? Ga ik anders om met het kopen van spullen en kleding? Ga ik anders om met voeding? Of vertel ik iedereen hoe het was, hoe indrukwekkend het was ebt het dan weer weg... Ga ik terug naar het leven van elke dag onder het mom van 'gelukkig hebben we de foto's nog'? Ik vertrouw erop dat de Heer dat wat Hij nu in mijn hart heeft gedaan zal verankeren en door zal zetten. Dat mijn leven daadwerkelijk veranderd is en niet ophoudt bij mooie woorden. De grootste reden dat ik echt hoop dat dit het geval is, is dat het aan de ene kant zo eenvoudig is om hoop te geven. Als ik zie hoe weinig er nodig is om een familie een toekomst te geven, zonder het als 'grote, rijke westerling' even allemaal te fixen, dan wil ik daar iets mee doen. Als we bij mensen in huis worden uitgenodigd en het is eigenlijk geen huis, maar een kledingkast waar 5 mensen in slapen (op de grond of op een plank) en als deze mensen vertellen over hun worstelingen met inkomen en ziekte en als tegelijkertijd hun ogen gaan stralen als ze het hebben over de toekomst van hun kind die deel is van een project waar hij/zij leert dat het goed is om te dromen. Dat het goed is om grote dromen te hebben om een dokter of lerares te worden of om gewoon auto te kunnen rijden. Dan word ik daar echt stil van. Wij, in het westen hebben bijna alle mogelijkheden om dat maar te doen wat we willen doen, maar vergeten vaak te dromen.
Ik hoop dat ik in mijn 24ste levensjaar opnieuw mag leren dromen.
Liefs,
Renée
ps. bedankt voor al jullie reacties, felicitaties en berichten! Ik voel me erg jarig, zeker vanmorgen :).
India - maandag 12 september - dag 7
door Renée Poortman op maandag 12 september 2011 om 4:40
Zo nog even terug naar het tweede project. Dian is nu een update aan het schrijven over het Leger des Heils. Dus jullie zijn meteen weer helemaal bij :).
De pastor van het tweede project (midden in de jungle) was eerst Hindoe. Via een hele bijzondere weg heeft hij Jezus leren kennen. Toen hij eenmaal wist Wie Jezus is, heeft hij een kerk geplant in de jungle. Er was ontzettend veel weerstand vanuit de lokale bevolking en deze pastor heeft erg moeten lijden. Hij is bijvoorbeeld erg gemarteld en zijn leven werd zo zwaar dat hij er serieus over dacht om maar weer Hindoe te worden. Hij zei tegen God dat hij God een maand zou geven om het leven van zijn grootste kwelgeest te veranderen en anders zou hij weer terugkeren naar het Hindoeisme. Binnen een maand kwam hij deze man tegen en bleek dat deze man erg ziek was. De pastor mocht voor hem bidden en de volgende dag was deze man gezond... Samen hebben ze nu het werk doorgezet en de kerk verder uitgebouwd. Na de kerk wilde de pastor meer doen voor de kinderen in zijn omgeving en is hij begonnen met het project. Dit bestaat nu nog maar 1,5 jaar en het is gaaf om te zien wat er allemaal gebeurt. Deze man is, samen met zijn vrouw, een echt held! Een voorbeeld voor mij. Op het station bleek toen ook nog dat hij een weeshuis runde. Hoe hij dit allemaal klaar speelt, wij weten het niet. Bijzonder gaaf was dat we in het kantoor, na het getuigenis van deze man, voor hem en zijn gezin mochten bidden. We mochten hem zegenen en bemoedigen. Ik ben zo jaloers op de passie van de medewerkers. Allemaal jonge mensen die gewoon doen wat er gedaan moet worden. De één kookt elke dag zo'n 250 maaltijden, een ander is leraar weer een ander is maatschappelijk werker enzovoort. Allemaal gedreven en allemaal bouwend aan het koninkrijk.
Blijven jullie voor ons bidden? Lichamelijk gaat het heel goed, geen last van onze maag ofzo en geestelijk gaat het op zich ook goed. We krijgen alleen zo ontzettend veel indrukken, dat het verwerken soms wat moeilijk gaat, want dan komt het volgende alweer. Bedankt en be blessed!
Liefs,
Renée
Zondag 9/11
door Transformed Nederland op maandag 12 september 2011 om 4:57
Goeiemorgen!
Zo gaaf om te lezen dat de meeting gisteren zo gaaf is geweest! Hebben hier in ons bed in Calcutta aan jullie gedacht!
Toch nog even leuk om te reageren op het blog van het tweede project in de rimboe :). Tijdens mijn tweede homevisite drong heel de buurt zich op in het huisje waar wij ook zaten. Ben toen met Rik naar buiten gelopen en hebben 4 boksballonnen opgeblazen. Hilariteit natuurlijk! (en terecht, jeetje wat heb je een lucht nodig om zo'n ballon flink groot op te blazen! en dat terwijl zo'n 30 mensen zich aan je vergapen :):)) Daarna met alle mamaatjes die er stonden gekletst, over onze kinderen, hoeveel we er hadden, jongens of meisjes enz. Erg leuk hoor! Had gelukkig een goeie tolk. Ze waren met name erg geinteresseerd in mijn man....ze zullen wel denken, zo 1 wil ik ook die voor de kinderen zorgt terwijl zij weg kan! Dus Erik, de volgende keer moet je mee, ze willen je allemaal zien! Tja...
Vrouwen in deze dorpjes blijven thuis om voor het huishouden, eten en de kinderen te zorgen. Er is hier gewoon ook nauwelijks werk. Het zijn sterke gezinnen die erg op zichzelf functioneren. Vrouwen zwaaien hier met de scepter.
Er is geen televisie, dus ik ben echt even hun wayout/soap van de dag :) Toch ook wel apart hoor, deze vrouwen zijn veelal analfabeet, groeien hier op en blijven altijd hier. Helemaal niet erg natuurlijk, het omgeving heeft iets paradijselijks, maar als je bedenkt dat in sommige gebieden 75% van de kinderen sterft voor hun 7e levensjaar...brengt je dat toch ook weer terug in de harde realiteit. (als vrouwen betere begeleiding zouden krijgen tijdens hun zwangerschappen, meer vitamines bijvoorbeeld zouden krijgen, vaccinaties beschikbaar zouden zijn, er info zou zijn over bevallen in het ziekenhuis, er meer kennis zou zijn over het belang van hygiene, ze zouden weten dat je bij diarree juist moet drinken ipv even niet omdat er blijkbaar al zoveel vocht in je zit.....als iemand het ze toch zou vertellen....)
Als je er geen 100 kunt helpen, begin dan eens met 1.
Moeder Theresa
Ook hier is 9/11 echt in het nieuws met de memorials. Het is zelfs een aparte bijlage in de kranten. Je ziet het, we blijven helemaal bij...
Het is zondagochtend en we vertrekken naar een dienst van het Leger des Heils. Het Leger des Heils geeft namelijk leiding aan het project hier in Calcutta. Een eerste kennismaking. Hardstikke leuk natuurlijk om bij het Leger op bezoek te zijn! (Truus, je zou genoten hebben!) Krachtige marsliederen onder begeleiding van een mega trommel, piano en bongo's. Alle symbolen zijn hetzelfde als bij ons. Er staat zelfs eenzelfde vlag/banier als bij ons in Enschede. Heel herkenbaar dus. Tijdens de dienst, waarin wij welkom geheten worden op het podium met prachtige slingers, komt Mary naar voren om iets te vertellen over haar leven. Ze is nu een LDP student bij Compassion wat betekend dat ze na haar 18e als je normaal gesproken uit het sponsorprogramma gaat, als potential is doorgestroomd in het LDP project dat staat voor Leadership Development Program. (we zullen woensdag vier van deze studenten bezoeken en met hen optrekken) Haar verhaal:
Mary vertelt dat ze komt uit een arm gezin dat bestaat uit vier personen, haar ouders, haar broer en zijzelf. Haar ouders waren erg arm en hadden alleen geld om haar broer naar een betere school te sturen. Zij moest daarom naar een school waar 95% van de kinderen uit de sloppenwijken kwamen. Mishandeling was aan de orde van de dag. Mary werd regelmatig getrapt en mishandeld. Vaak smeekte ze haar vader om haar naar een andere school te sturen. (moet je je die vader voorstellen....) Maar er was geen geld. Totdat haar vader te horen kreeg van het project dat draaide in Calcutta. Hij heeft informatie ingewonnen en ervoor gezorgd dat Mary als sponsorkind opgenomen werd in het project. Mary vertelde hoe dankbaar zij hiervoor was. Niet alleen vanwege school, maar ook omdat ze nu dagelijks een maaltijd krijgt! Ze vertelt hoeveel ze had aan de sponsorbrieven die ze kreeg. Haar sponsor (en dat horen we veel) was erg belangrijk voor haar. Zij stimuleerden haar enorm en ze genoot van de kadootjes die ze zo af en toe kreeg.
Mary blijkt een intelligente meid met ambities. Ze volgt nu dus een universitaire studie en wil Chief worden.
Wat zullen haar ouders trots op haar zijn....
En nee, dit is dus geen mooi promotiepraatje (nou ja, natuurlijk wel, maar niet opgepept, fake), maar slechts 1 van de verhalen die we hier horen over de impact van de projecten op individuele jongens en meisjes.
Nog veeeeeeel meer te vertellen, gisteren was een heavy day, maar nu eerst even Breakfast (at Tiffany's) en daarna naar een Project in Calcutta. Keep in Touch!
Groetjes,
Dian
Zondag 10 september - dag 6 - terug in Kolkata
door Transformed Nederland op zondag 11 september 2011 om 4:56
Goedemorgen! het is nu bijna 8 uur en we gaan straks naar de kerk in het derde project. Deze is van het Leger des Heils, dus toch een beetje extra bijzonder voor Dian. Eerst terug naar de Bengaalse Golf. Dian heeft ook al heel veel verteld en wat ze schrijft is echt zoals we het beleven. Haar tweede homevisit was anders dan de mijne. Mijn groepje ging naar een hindoecommunity waar echt hele arme mensen wonen. Op weg er naar toe stonden alle kinderen van het dorp ons al op te wachten en wilden allemaal een High Five. Gaaf om te zien dat we veel van deze kinderen herkenden van het project! Een aantal begonnen meteen met 'blub blub' van Who's the King of the Jungle. Even tussendoor, dit is echt een megahit, maar ik vraag me af wie het leuker vindt: de kinderen of ik :). De kinderen namen ons mee over modderige weggetjes, nou ja zandpaadjes richting de huizen. Daar aangekomen bleek het hele dorp aanwezig. En dan bedoel ik ook echt het hele dorp: oud, jong, groot, klein, allemaal kwamen ze kijken naar die rare buitenlanders. We werden welkom geheten door de moeder van Bejoy. We moesten plaatsnemen op matten onder een afdak. Deze dame bleef ons maar eer betonen door onze voetzolen aan te raken. Het voelt zo ontzettend dubbel om dit toe te laten. Het liefst zou je haar weer rechtop trekken, maar je wilt haar ook niet beledigen. Daarom probeer ik maar afgestemd te zijn op Hatboi, onze teamleider hier en probeer ik heel duidelijk te zeggen dat we ontzettend vereerd zijn dat we zo gastvrij ontvangen worden. Omdat we eigenlijk weinig tijd hadden, konden we niet echt een heel diep gesprek voeren. Wel vertelde ze dat Bejoy erg geniet van het project en van de lessen. Haar worstelingen hebben er vooral mee te maken dat ze er eigenlijk alleen voor staat. Haar man werkt als dagloner, maar heeft niet veel werk. Daarnaast is hij mentaal ook niet helemaal in orde, waardoor hij niet goed kan omgaan met verantwoordelijkheid. Zoals Dianne ook schreef, is de gemeenschap wel heel hecht en helpt men elkaar als dat nodig is. We mochten ook voor dit gezin bidden en hen zegenen. Het hele dorp keek toe en was stil. Na het gebed kregen we een rondleiding in het huisje. Alles ook heel erg laag, dus we moesten bukkend door het huisje. Stel je voor: vloeren van aangestampte modder, 100 muggen die continue om je heen vliegen, geen electriciteit, een paar mini mini ramen, alles laag zodat we gebukt moesten lopen en toch was ook dit huisje ontzettends schoon en netjes. En ook deze mevrouw zag er zo mooi en verzorgd uit. Je snapt niet hoe dat mogelijk is. Bejoy was heel erg verlegen, maar volgens mij vond hij de voetbal en zijn rugzak echt super gaaf! Ook hier brachten we een tas met levensmiddelen (bloem, olie, rijst e.d.) mee, zodat de moeder in ieder geval een week vooruit kan. Ik had hier best nog wat langer willen blijven om met de moeder te praten en met de vrouwen uit het dorp, maar we moesten de trein gaan halen. Ook nu liepen alle kinderen weer mee en zwaaiden ons nog lang na.
Na afscheid van de pastor en de staff weer hobbeldebobbel terug naar het station. Gordels kunnen we vaak niet om doen, dus het is echt bidden om overleving :).
Op het station kregen we echt een super verrassing. We bleken nog een uur te moeten wachten (alles wordt ruim gepland, omdat je nooit weet hoe het gaat met het verkeer...). De pastor van het project kwam achter ons aan met zijn auto volgeladen met kinderen uit het weeshuis wat hij ook nog runt. Woh! en een weeshuis van 25 kinderen aan huis EN een project van zo'n 250 kinderen. Zijn vrouw is ook echt geweldig. Een prachtige dame, met strakke leiding. De dertien kinderen die mee waren gekomen zongen wat liederen voor ons. We trokken al aandacht van de lokale bevolking, maar toen kwam echt iedereen om ons heen staan en filmen met mobieltjes. We zongen ook liederen voor deze kinderen (natuurlijk ook weer 'Who's the King ;)) en Remco heeft met ze gerapt. En het gave is dat we op zich liederen zongen voor deze kinderen, maar tegelijkertijd de Goede Boodschap gewoon midden op straat werd verteld door middel van alle liedjes over Jezus. Met de kinderen gepraat en aan de vrouw van de pastor een aantal 'Sokkies, bellenblaas en nagellak meegegeven, zodat ze lekker kunnen gaan spelen. Dit was zo gaaf!!!!
Eenmaal in het hotel is het zo fijn om hier weer te zijn. Hoe dubbel en decadent dat ook klinkt. Een van de bijzondere dingen vind ik dat de huidige directeur een voormalig sponsorkind is van Compassion... Een voorbeeld van hoop!
Volgende keer meer over de pastor en over de dingen van vandaag!!
Namasté!
Renée
Vrijdag 9 september Bengaalse Golf
door Transformed Nederland op zaterdag 10 september 2011 om 21:23
Dag allemaal,
Net terug van een lange reis uit het verre oosten van India! Reizen is hier echt een avontuur. We zijn gisteren om 6.00 's morgens op de trein gestart richting de Bengaalse Golf. Bij aankomst werden we van het station opgehaald door vier stoere jeeps en zo verder de binnenlanden van India ingereden. Het is daarbij net alsof je in een computerspel bent beland of een rij-simulator :). De weg wordt gebruikt door auto's, bussen, geiten, koeien, voetgangers, fietsers, vrachtwagens en....soms ook allemaal naast elkaar! De chauffeurs toeteren non-stop om te laten weten dat ze eraan komen en er dus langs willen. Het is dat zij zelf zo koelbloedig achter het stuur blijven zitten, anders zou je peentjes zweten! (nu zaten wij natuurlijk ook zeer relaxt achterin...genietend van het landschap!) We werden naar een project gebracht dat ver op het platteland ligt. Veel van India gezien daardoor. Prachtig hoor! Uitgestrekte rijstvelden, palmbomenbossen, kleine marktjes, prachtige mensen in kleurige gewaden, bussen met net zoveel mensen op het dak als in de bus...soms net alsof we in een film zitten.
Misschien aardig om iets te vertellen over hoe Compassion werkt. De projecten die we bezoeken noemden we eerder Compassion projecten, maar in wezen zijn het projecten van de community. Er is een samenwerkingsverband tussen een lokale kerk, een lokale school en de sponsoring van de kinderen. Er staat dan ook geen bord Compassion op de projecten. Compassion stelt wel eisen aan de kwaliteit van de opleiding en wil dat de kerk en Compassion qua visie op 1 lijn liggen. Ze vullen daarbij het reguliere onderwijs aan met lessen over hygiene, sociale vaardigheden, muziek, sport, Bijbelonderwijs e.d. Ieder project werkt anders. In Afrika hoorde ik bijvoorbeeld dat de kinderen daar soms slechts 1 dag naar het project komen. Ze gaan dan wel iedere dag naar school, maar voor de toevoegingen die ik hierboven noemde op de lessen komen ze dan de zaterdag terug. Compassion selecteert alleen de allerarmste kinderen, dus de kinderen die hooguit 1 maaltijd per dag krijgen of minder. Het doel is om de kracht uit de mensen zelf te halen, de kwaliteit die er is wordt gebruikt. Er lopen dan ook geen blanke mensen rond (tenzij er bezoek is zoals wij nu) maar er zijn lokale onderwijzers, lokale maatschappelijk werkers die deze projecten draaien.
We zijn door prachtig typisch aziatisch gebied gereden, net een plaatje, Lemen huisjes met voor elk huisje een soort poel, vijver met een bamboe stijgertje. Mooie klimplanten met prachtige bloemen die tegen de geveltjes aan groeien.
Vrouwen in felgekleurde gewaden. Tja, en dan flitst er soms toch door je hoofd, wat is armoede. Is het dit? Of is het bij het huisje van gisteren bij mensen die een stenen huisje hadden met een golfplatendak en electra, of is het armoede voor de mensen die in Calcutta zelf op de straten slapen of.....een jonge vrouw met haar zoontje van 2 die ik net op het treinperron zag liggen...En wat wil je ze dan geven? En wat hebben ze dan nodig? En heeft het allemaal wel zin, wordt het wel goed besteed, waar kun je invloed hebben. Veel tijd om te reizen geeft ook tijd voor een goed gesprek met elkaar. Enkele van de gedachten die besproken zijn is bijvoorbeeld deze, is armoede ook niet iets wat beinvloed wordt door iemands zelfbeeld. Wat als je generatie na generatie geen kansen hebt, geen geld hebt, dat nooit je dromen werkelijkheid worden. Waarom zou dat dan voor jou wel werkelijkheid worden? Als niemand van je vriendjes zich onttrekken, zich ontworstelen aan de situatie waarin je zit, waarom zou dat jou dan wel lukken? Ik heb het hier niet zozeer over het hebben van een mooi huis, over het bezitten van een auto of computer of noem maar wat, maar ik heb het hier over het krijgen van een opleiding die past bij jou denkniveau, het krijgen van medische zorg als je die nodig hebt, het te eten kunnen geven van je kinderen, niet 1 keer per dag maar minimaal drie keer...Maar wat als iemand toch in je gaat geloven, je voor iemand enige waarde blijkt te hebben, er iemand is die blijkbaar naar jou luistert, benieuwd is naar je dromen en je hierin motiveert? Dit is eigenlijk de basis van het sponsorprogramma. Niet mensen uit hun cultuur halen, uit hun lemen hutjes omdat wij ze armoedig vinden, maar ook niet de rijke blanke uithangen die wel even langskomt en hun laat zien hoe het moet en...hun nog meer het gevoel geeft dat ze het zelf niet kunnen. Mmmmm, toch interessant.
Bij het project aangekomen kregen we weer een geweldig ontvangst. Prachtige bloemenkransen om onze nek, mooie geschenken van bamboe en bloemen en klei-poppetjes door de kinderen zelf gemaakt. Alle kids van het project stonden ons op te wachten. Dit was een project dat nog maar anderhalf jaar draait. In die tijd is er een schoolgebouw neergezet, een keuken, een kantoor. Na onze ontvangst door de kids kregen we een ontvangst van de pastor. Een gedreven man met een heel eigen verhaal! Vertellen we later vast meer over :)
Die middag mochten we ook deze kinderen eten serveren. Alle kinderen zitten dan op de grond met een bord en krijgen echt een rijke maaltijd. (sommige kinderen eten meer dan ik op zou kunnen!) Ze eten dit dan met hun rechterhand die als lepel dient op. Mooi om te zien met wat voor gemak dit gaat! De kinderen krijgen ook hier iedere dag een maaltijd.
's middags hebben we een homevisit gehad. We gaan dan eigenlijk op huisbezoek naar 1 van de kinderen in het project samen met een vertaler en een social worker die ook aan het project verbonden is. Wij kwamen in een huisje waar 10 personen leven. Families zijn erg belangrijk in Azie, ze zorgen voor elkaar, zijn ook afhankelijk van elkaar. Kinderen zijn hier letterlijk je toekomst. We zijn op bezoek bij een meisje, Camole die alleen maar straalt terwijl we er zijn. Het huisje is klein waardoor we gebukt naar binnen lopen en op het bed mogen gaan zitten. Moeder en dochter beginnen ons koelte toe te wijven met een waaier. Geen overbodige luxe trouwens, het is hier echt bloedheet! Er is geen elektriciteit waardoor het behoorlijk donker is. Camole houdt van zingen en zingt een liedje voor ons en ze vertelt dat ze erg van rennen houdt :). We hebben wat kadootjes voor haar. De bellenblaas vindt ze geweldig. Moeder is erg blij met het project. Camole heeft de kans om te leren en moeder hoopt dat Camole dokter wordt als ze groot is! Als we vragen of ze gebed willen (er zijn tenslotte pastors op bezoek...ze moesten eens weten! haha), willen ze dit graag. Onlangs hebben ze een grote storm gehad in het dorp. De huizen van twee buren zijn hierdoor ingestort, maar hun huisje is blijven staan omdat ze tijdens de storm zijn gaan bidden! Een deel van het huis is echter wel afgebrokkeld, dus of we hiervoor wilden bidden en voor de gezondheid van de kinderen. Ben toen op mijn knieen bij ze gaan zitten (ik ben zoooo groot vergeleken met hen....) hebben elkaars handen vast gepakt en samen gebeden en daarna nog foto's gemaakt voor hun huisje. Ben daarna samen teruggelopen naar het project met een lovely medewerkster van het project. Super leuke, lieve griet met een prachtige witte sari. Aangezien we al achter het schoonheidsgeheim van de vrouwen waren, ook nog maar gevraagd naar het geheim van het withouden van haar kleding op deze plek! (wij lopen daar met modderbesmeurde bergschoenen moet je bedenken!) Geheim viel toch tegen: gewoon water en zeep......wat zit er hier dan in dat water????
Daarna terug naar het project waar we vertrokken naar ons hotel aan de kust. Het was weer een lange rit van zo'n twee uur rijden in rap tempo. Het is echt een dollemansrit, maar ik geniet toch wel erg van alles wat we onderweg zien! We moesten het laatste stuk met de jeeps over het strand om bij het hotel te komen, maar helaas was de vloed te hoog om daar nog langs te kunnen! Het was kiezen, drie uur wachten of nog een andere weg zoeken. Heel veel indiase mensen zijn zich ermee gaan bemoeien, waardoor we uiteindelijk toch langs een andere route het hotel konden bereiken. Onderweg reden we met onze lompe wagens echt rakelings langs een hutje waar we, doordat het al pikkedonker was, precies in konden kijken. Daar lag een jongetje van Jaspers leeftijd poedelnaakt, helemaal ontspannen met zijn armpjes omhoog op een rieten matje op de grond te slapen. Vond dat toch wel heftig...moet er niet aan denken Jasper daar te laten slapen. Denk dat menigeen het onverantwoord zou vinden. Je kunt misschien zeggen dat het hier toch anders is, maar toch....ook deze moeders willen veiligheid en gezondheid voor hun kinderen. Zijn daar echt niet zoveel anders in, maar durven er, misschien door schade en schande, niet meer zo op te hopen...
Ga nu stoppen, het is hier 0.44 uur! Zoveel te vertellen, check anders ook nog even foto's op Wouter van der Toorn facebook, Geven wellicht een nog beter beeld dan alleen tekst! Morgen meer over ons verblijf aan de bengaalse golf!
Groetjes,
Dian
India dag 4 - CSP (8 september)
door Transformed Nederland op donderdag 8 september 2011 om 14:54
Ook vandaag zijn we weer naar het project van gisteren geweest. Deze keer werden we opgewacht door moeders en kinderen uit het Child Survival Programm. Hierin worden zwangere vrouwen begeleid naar de bevalling toe. Ze krijgen informatie en hulp op het gebied van hygiene, voeding etc. Na de bevalling worden de vrouwen nog drie jaar begeleid zodat het kind een goede start maakt. Uit de cijfers blijkt ook dat kinderen die meedraaien in dit traject gezonder en verder ontwikkeld zijn dan leeftijdsgenoten die dit niet hebben gehad. Gaaf! Eental moeders gaven een getuigenis, sommigen in tranen. Erg bijzonder als je bedenkt dat de meesten een hindoe of moslimachtergrond hebben. Ik vroeg me af of het niet iets opgezets zou kunnen zijn, maar deze vrouwen zijn zo puur en nederig, hun verhalen zijn zo schrijnend, dat dit echt moet zijn. Met de moeders gesproken over de dromen die ze hebben voor hun kinderen. Het gave van dit project is dat de moeders echt weer hoop krijgen voor de toekomst van hun kind. Ik heb bijzonder genoten van een heel klein meisje dat lag de slapen op de schoot van haar moeder. Terwijl ik met verschillende vrouwen aan het praten was, vroeg de moeder non-verbaal of ik haar kind wilde vasthouden omdat ze even weg moest... Wat een dotje! Ze sliep heerlijk verder. Bij de andere kinderen waren de meegebrachte ballonnen en bellenblaas een grote hit!
Zoals eerder geschreven zijn de vrouwen erg mooi en verzorgd. Ik vroeg ze wat hun schoonheidsgeheim is. Let op mensen, gat in de markt! Ze werden een beetje verlegen en zeiden dat het puur het klimaat is. Toen ik ze vroeg of ze nog iets op hun gezicht smeren, antwoorden ze dat ze zich slechts met zeep wassen... Dus dames, weg met al die potjes, gewoon vaak het turks stoombad in en flink wassen met zeep :). Een klein trucje om de huid er mooi uit te laten zien is de olie van mosterdzaad. Dus misschien wel de moeite waard om te proberen :).
Vanmiddag ook weer een homevisit gedaan. Deze keer bij moeders uit dit project. We kwamen terecht bij een moslimgezin. Een jonge vrouw van hooguit 20 jaar, Yasmine met haar man en kind. De man is een dagwerker, maar kan vaak niet werken omdat hij een tijd geleden is gevallen en zijn rug heeft beschadigd. Gelukkig springt de vader van Yasmine bij als het nodig is. Yasmine had erg verdrietige ogen en was erg verlegen. Toen we vroegen waar ze van geniet in het leven, begon ze te stralen en vertelde dat ze enorm geniet van haar dochtertje. De hoop die ze heeft voor haar toekomst, is iets wat haar staande houdt. Ze vertelde dat het huis waarin ze leven van haar oom is. Het is een bakstenen huis en het was echt heel schoon en netjes. Yasmine vertelde dat tijdens het regenseizoen het huis vol water loopt en ze met emmers moeten hozen... Dat is een kwart van het jaar. We mochten bidden voor dit gezin en in het bijzonder voor de toekomstdromen voor het meisje en de rug van de vader. Ook hier lieten we een voedselpakket achter.
De oma van gister kwam ook nog even langs met Deep en opa. De klik was er nog en ze waren ontzettend blij met het voedselpakket. Heel mooi om ze nog even te zien.
Na alle ontmoetingen en het goede contact wat we mochten hebben met de gezinnen, kinderen en ook medewerkers, moesten we vandaag afscheid nemen. Jammer natuurlijk, maar we voelen ons erg gezegend dit project gezien te mogen hebben.
Morgenochtend vertrekken we om half 6 voor een treinreis van 4,5 uur richting de kust. We kijken uit naar wat we onderweg gaan zien en ook naar de andere projecten.
We zien hier zoveel, dat we nog uren door kunnen gaan het delen van impressies. Als je vragen hebt of benieuwd bent naar iets, laat het ons weten!
Ik weet niet of er morgen internet in de buurt is, anders horen jullie zaterdag weer van ons.
Groetjes,
Renée
ps. Foto's en filmpjes zijn weer te vinden op de pagina van Wouter van der Toorn. Hij is ook met ons naar de homevisits geweest en we kunnen echt niet op tegen zijn foto's.
Dag 3 (7 september)
Net terug van een Compassion Project, zo'n 2 uur rijden vanaf ons hotel. We hebben zo'n gave indrukwekkende dag achter de rug!
We kwamen om 10.00 uur vanochtend aan bij de school van het project waar we welkom geheten werden door de drumband van de school. We werden toen achter de drumband aan geleid door een haag van kinderen heen die bloemblaadjes over ons heen gooiden als welkom! Zo gaaf om al die verwachtingsvolle snoetjes te zien. Na een warm welkom van de staf werden we rondgeleid door de verschillende klassen. Alle kinderen zongen speciaal voor ons liedjes en lieten zien wat ze bijvoorbeeld in de lessen maken. Er was een klas meisjes dat prachtige zakdoekjes borduurde en leuke tassen maakte. Natuurlijk konden wij niet achterblijven en hebben vol overtuiging Who is the King of the Jungle aangeleerd (zie je het voor je??:)) Kinderen vonden vooral de aapgeluiden fantastisch. We hebben een hele leuke tijd met ze gehad, heel veel meisjesnageltjes gelakt, gespeeld, gevoetbald en ik mocht de kids het Evangelie vertellen. Vond ik toch wel erg gaaf om te doen voor zo'n 150 kindjes, ze vertellen dat ze waardevol zijn en geliefd en niet alleen door ons, maar vooral ook door hun Hemelse Vader.
Je zou bijna vergeten dat je hier te maken hebt met echt de allerarmste kinderen. Hier zitten alleen de armsten van de armsten, kinderen die hooguit vanuit huis 1 maaltijd per dag krijgen. Meer is er gewoon niet. Doordat ze nu op het project zijn krijgen ze onderwijs, krijgen ze eten, toegang tot gezondheidszorg en leren ze een vak.
Indrukwekkend om dat te beseffen en ook gaaf wat de invloed van Compassion is op de levens van deze kinderen. Je kunt dus wel een verschil maken, je kunt dus wel wat doen om kinderen de kans te geven op een toekomst...
's Middags zijn we in groepjes van vier op bezoek gegaan bij een gezin van een jongetje van vijf dat het Compassion Project bezoekt. We liepen over een klein paadje richting hun huis (hutje van bamboebladeren). Je moet je de atmosfeer voorstellen als die in Burgers Bush in Arnhem. Echt letterlijk! Dezelfde warmte en luchtvochtigheid, dezelfde beplanting en vogelgeluiden. Mooi!
In het huis aangekomen is het Compassionkindje een schat van een kereltje, heeeeel verlegen. We hadden een leren voetbal voor hem meegenomen en een tasje met speelgoed. Hardstikke leuk! We zaten met z'n in een piepklein kamertje op het bed van de familie met een grote propellor boven ons hoofd. We konden niet meer gaan staan, anders zou gelijk ons haar geknipt zijn :). Terwijl we daar zitten begint oma, na wat doorvragen van ons, te vertellen waarom zij voor dit jochie zorgt. Toen hij een half jaar oud was kwamen zijn ouders erachter dat hij bloedkanker had. Zijn moeder kon hier niet mee omgaan en is vertrokken. Letterlijk, er is geen contact meer met haar. Een half jaar later is ook zijn vader vertrokken. Ook met hem is er geen contact meer. Oma vertelt dat zij sindsdien voor het kind zorgt. De medische kosten zijn echter zeer hoog. Soms kost 1 bezoek aan het ziekenhuis net zoveel als dat opa in 1 jaar verdient! Een jaarsalaris dus voor deze mensen! Oma vertelt dat ze erg blij is met Compassion, zij voorzien in de medische kosten voor de bloedtransfusies die regelmatig plaatsvinden, maar ze deelt met ons ook haar konstante zorgen voor haar kleinkind. De vraag is of hij veel ouder gaat worden dan 12. Onlangs is ze van haar werk ontslagen omdat haar kleinzoon 15 dagen naar het ziekenhuis moest vanwege zijn ziekte. Oma moest natuurlijk voor hem zorgen en kon dus niet werken...Vreselijk om zo de onmacht van oma te zien en te voelen. Alles in dit gezin draait onbewust om dit jongetje.
Ik mocht samen met de anderen voor haar bidden. Heel bijzonder om dan een enorme verbondenheid en liefde voor deze dame te voelen. Er was zoveel onmacht en angst en zorg in haar leven. Hebben samen in elkaars armen gehuild.(heeel klein vrouwtje tegen mijn bezwete lijf...:)) Het voelde als zo'n kostbaar moment om haar ergens toch te steunen, haar te vertellen dat ze het geweldig doet, dat ze een geschenk van God is voor haar kleinzoon, dat ze vol moet houden en dan nogmaals een knuffel te geven, haar hand op de mijne voelen....echt heel apart en ook kostbaar. Het hart van een moeder scheelt wereldwijd niet zoveel van elkaar...
Oma vertelde dat ze in wezen geen geld, geen giften of wat dan ook wilde, maar dat haar diepste wens was dat haar kleinzoon gezond zou worden. Een verlangen dat ik zo snap, de angst een kind te moeten verliezen is vreselijk, maar bij haar is dit een keiharde realiteit! Ook gaaf om te horen hoe haar kleinzoon dankzij het Compassion Project naar school kan, een stuk medische zorg krijgt, te eten heeft. Dit verlicht een deel van haar zorgen. De weg terug naar het hotel nog veel nagedacht over wat hier is gebeurd. Moet toch nog even bezinken.
Net een koele duik met Renee genomen in het zwembad hier. Vanavond relaxen en morgen weer terug! Wat zijn we bevoorrecht hier te zijn!!!!
Greetzzzzzzzzz,
Dian
India - Kantoor & Cadeaus (6 september)
De eerste echte dag in Kolkata is nu bijna afgelopen. Vanmorgen eerst een beetje kunnen uitslapen en acclimatiseren. De luchtvochtigheid is hier erg hoog. Toen we uit ons raam keken vanmorgen, regende het. Ook een vreemde gewaarwording. Verder is het bewolkt vandaag en waait het, dat maakt het eigenlijk best aangenaam. Na een officiele briefing, hebben we een rondleiding gehad door het kantoor van Compassion hier. Heel bijzonder om al deze enthousiaste mensen te spreken, er werken er maar liefst 55 en dat is alleen maar voor de regio Oost. Op dit moment zijn er 50.000 kinderen die in deze regio geholpen worden! Wat zijn deze mensen gefocust en enthousiast voor de Heer.
Het verkeer is hier trouwens ook een avontuur: alles sjeest langs, voor en achter elkaar langs en alles onder de oorstrelende begeleiding van claxons. Het is zo apart om te zien dat er mensen op straat liggen, wonen en alles eigenlijk doen. En de vrouwen hier hebben de meest mooie creaties aan: allemaal prachtige kleuren en materialen!
Nu op tijd ons bed in, omdat we morgen het eerste project gaan bezoeken. Ik heb er enorm veel zin in! Net alle spullen en cadeaus uit Nederland verdeeld, zodat we ze morgen uit kunnen delen: Van jojo's tot blokfluiten en van pennen tot tentjes. Vandaag nog extra voetballen en andere sportballen gekocht, om samen met de kinderen te gaan gebruiken. Echt super leuk! Ben benieuwd naar de reacties! Morgenmiddag zijn dan ook de eerste echte homevisits. Binnenkort komen er ook foto's, maar dat is nog even lastig. Via de facebook van Wouter van der Toorn kun je al wel vast een indruk krijgen.
Tijd om te slapen en na te denken over iets leuks voor de kinderen die we gaan ontmoeten. We hebben Sokkies (je weet wel van rtl4 :)) en zijn aan het bedenken of we daar iets leuks mee kunnen. Het resultaat hoor je morgen!!
God is good, all the time
All the time, God is good!!!
Renée
We zijn geland
Gisteravond laat zijn we veilig en wel gearriveerd in ons hotel in Calcutta. Het gaat goed met ons :) Het hotel is echt prachtig! (foto's volgen later) We voelen ons echt de koningin bij deze zeer gastvrije indische mensen! De tegenstelling van het hotel met de luxe, de prachtig witte bedlakens met verse bloemetjes erop en de airco is bijna te groot bij wat we al van de stad hebben gezien gisteren toen we van het vliegveld naar het hotel toe reden. Daar lagen mensen op straat te slapen in de hitte (luchtvochtigheid is 90%), het vuil van de straten en de onrust van het enorm drukke toeterende verkeer. Heftig om te zien...
Na een heerlijke nachtrust zijn we vanochtend rustig opgestart, lekker ontbeten, wat acclimatiseren en de groep weer wat beter leren kennen. De groep bestaat uit 13 personen met verschillende leeftijden, achtergronden, interesses. Gaaf om elkaar zo te leren kennen en met elkaar deze ervaring op te doen!
Net een briefing gehad over het programma van de komende dagen. Het programma is echt vol. We zullen veel gaan zien, reizen, beleven...gaaf! Zullen jullie er lekker in meenemen!
Vanmiddag gaan we het kantoor van Compassion bezoeken hier in India en meer informatie krijgen over wat Compassion precies doet, wat hen drijft. Daarna meer zien van de stad. Morgen zullen we het eerste project bezoeken, kinderen ontmoeten en ook bij een aantal kinderen thuis op visite gaan.
Kortom, wordt vervolgd!
Namaste,
Renee en Dianne
Voorbereiding India 2
Startklaar! over twintig minuten vertrekt de trein richting Schiphol. Alles is gepakt. Ben reuzetrots: zo veel spullen in mijn koffers gestopt en dan maar 2x16 kilo :). Meer past gewoon echt niet...
Net nog bij de Transformed Medewerkersdag geweest! Super bedankt allemaal voor jullie succes wensen! Het komt nu wel echt dichtbij... Zou ik nog wat vergeten zijn? Hmm eventueel weer een reden om de lokale economie een impuls te geven.
Volgend bericht is waarschijnlijk vanaf de plaats van bestemming!
Bless,
Renée
Voorbereiding India
Mijn koffers zijn al gepakt! Ik kan bijna niet wachten tot zondagavond, dan gaan we al richting Schiphol, omdat ons vliegtuig ons zo vroeg mogelijk (lees: midden in de nacht) wil laten vertrekken. We worden om 04.00 uur bij ons checkpoint in de vertrekhal verwacht... Mijn koffers passen nog dicht: één gevuld met mijn eerste levensbehoeften en één gevuld met kinderkleding en heeeeeeel veel speelgoedprutjes. Helemaal leuk! Er komt nog wat kleding bij in die ik heb gekregen van hele lieve mensen (Athalja en Marion bedankt!!). Zondag de laatste dingetjes erbij in en dan kan het grote avontuur beginnen.
Nu nog 'even' een weekend werken en een hele gave medewerkersdag van TF (kijk in het bijzonder uit naar de Quiz:)).
Dat was het voor nu, ik houd jullie op de hoogte!!
Groetjes,
Renée
Transformed gaat op reis met Compassion naar India. 2 kernteamleden (Dianne Roodselaar en Renee Poortman) gaan 10 dagen naar India om daar met eigen ogen te zien wat Compassion daar doet.
Nog een paar nachten en dan is het zo ver: we vertrekken naar Calcutta, India.
Calcutta, de stad van moeder Theresa en een stad met 13 miljoen inwoners, waarvan er
1,5 miljoen in een sloppenwijk leven. Tien dagen mogen we mee kijken in
verschillende projecten van Compassion, een organisatie die met geld vanuit het
'Rijke Westen', kinderen van over de hele wereld sponsort en zo deze kinderen en hun familie een toekomst geeft (meer informatie over het werk van Compassion vind je op www.compassion.nl).
In Calcutta zullen we projecten bekijken onder de allerarmsten
van de bevolking, dat betekent de sloppenwijken in om te zien hoe kinderen een
opleiding krijgen, toekomstige moeders worden voorgelicht en toekomstige leiders worden toegerust. Tiemen Westerduin, je kent hem misschien wel van de
EO-jongerendag, gaat ook met ons mee naar India. Hij spreekt tijdens de meeting van
9 oktober en we zullen er dan ook zeker op terugkomen.
Al onze belevenissen kun je volgen via de volgende link. Volg ons op Facebook en je
bent direct op de hoogte.
Namasté!
Dianne en Renée
